چنانچه گاردین مینویسد، چندساعت پس از انتشار این مصاحبه، دفتر السنیورا اعلامیهای مبنی بر جعلی بودن ادعاهای یادشده صادر کرد که مورد استقبال و توجه رسانهها قرار نگرفت.
در اعلامیه آمده است:
«آنچه نخستوزیر گفت این بود که جامعهجهانی به دولت لبنان فرجهای جهت حل مسئله سلاحهای حزبالله نداد، زیرا دلیل اصلی حضور و حمل اسلحه توسط حزبالله استمرار اشغال سرزمینهای لبنان در نواحی "شبا" است». و «برای حل مسئله اسلحههای حزبالله، جامعهجهانی باید برای اخراج اسرائیل از "شبا" به ما کمک کند».
*
لینک:
میرنا بوستانی که جزو مسیحیان مارونیتی و متعلق به یکی از خانوادههای سرشناس لبنان است، درسال ١٩٦٣ به نمایندگی پارلمان این کشور برگزیده شد و پس از خاتمه دوره نمایندگی، فستیوال کلاسیک و مشهور «البوستان» را در بیروت بنیانگذاری کرد.
- خانم بوستانی شما مسیحی هستید، در چند روز اخیر محل زندگی مسیحیان در بیروت نیز بمباران شد، حال شما چطور است؟
- تا حالا خوب است. خانوادهام خارج از بیروت در ناحیهای که هنوز جنگ به آن راه پیدا نکرده است، زندگی میکند. ولی کسی چه میداند؟ چندروز پیش ارتش اسرائیل یک کامیون را در محلهای مسیحی که هیچ حزبالهییی آنجا نیست، بمباران کرد.
اسرائیلیها دستگاهی را که توسط کامیون حمل میشده است به سکوی پرتاب راکت عوضی گرفته بودند. اسرائیلیها کاملا دیوانه شدهاند.
- خشمگین هستید؟
- نه خشمگین نیستم. فقط از خودم میپرسم، چرا این کسانی که خود را دوست لبنان مینامند و خواستار اجرای قطعنامه ١٥٥٩ سازمان ملل میشوند و طرفدار استقرار ارتش لبنان در جنوب هستند، هر روز پادگانهای همین ارتش را زیر آتش میگیرند؟ بعد از اینکه یک تیر در سر من خالی کردید، چطور میخواهید با من دوستی کنید؟ با یک دروغ بزرگ سروکار داریم.
- شما از مسیحیان مارونیتی هستید. آیا مسیحیان از حزبالله پشتیبانی میکنند؟
- این حکم در لبنان معتبر است: اول لبنان! من اصلا از حزبالله خوشم نمیآید، اما این به این معنا نیست که بپذیرم فرودگاه ما بمباران شود و سربازان و غیرنظامیان لبنانی به رگبار بسته شوند.
- موقعیت، پیش از اسارت سربازان اسرائیلی و حمله اسرائیل چگونه بود؟
- پیش از این به ما تبریک میگفتند که لبنان را بدون کمک دیگران سریع بازسازی کردیم. دوباره توریستها میآمدند و فستیوالهای فرهنگی، مثل «البوستان» راهانداخته میشد.
به وسیله مالیاتهایی که میپرداختیم کشور را ساختیم و حالا بایستی ببینیم که همه اینها نابود میشود! به یک ضرب ما را به صفر رساندند. حتی نه به صفر، بلکه به منهای یک. این یک عمل تبهکارانه است.
- ناظران نگران هستند که دولت آقای سینییورا آنقدر قوی نباشد که یکپارچگی این کشور چندمذهبی را حفظ کند.
- دولت چگونه میتواند قوی باشد، وقتی که نظامیانش را زیر آتش قرار میدهند و ساختارهای زیربنایی کشور را نابود میکنند؟ سینییورا عالی کار میکند. توانست همه را دور یک میز گردآورد. تقریبا حزبالله را قانع کرده بود که اسلحهها را تحویل داده و به عضویت ارتش لبنان درآید. و چون گفتگوها مسیر خوبی را طی میکردند، اسرائیل حمله خود را آغاز کرد. و حالا این گفتگوها به نتیجه مثبتی نخواهد رسید.
- اسرائیلیها حملات خود را با ربوده شدن سربازان خود به وسیله حزبالله توجیه میکنند.
- اسرائیلیها از قائده چشم در مقابل چشم، دندان در مقابل دندان پیروی میکنند. آنها به خاطر دو سرباز، یک کشور با سه میلیون آدم را به گروگان میگیرند. به هیچوجه با ربودهشدن سربازان اسرائیلی موافق نیستم، اما آیا ربودهشدن دوسرباز این همه خرابی را توجیه میکند؟
- از یک جنگ داخلی جدید مثل سالهای ١٩٧٥ تا ١٩٩٠ نمیترسید؟
- احتمالا اسرائیل همین را میخواهد، اما به زودی آنقدر آدم در لبنان نمیماند که بخواهند جنگ داخلی راه بیاندازند. ما همگی خواهان جانشینی ارتش لبنان به جای نیروهای حزبالله در مرزهای جنوب هستیم. اما برای این راه حل دیر شده است. اسرائیل راهی برای صلح باقی نگذاشت.
- لحن شما مأیوسانه است.
- نه مأیوس نیستم. مخالفم که آینده خاورمیانه اینچنین به بازی گرفته میشود. امیدوار باشیم که این حملهها تمام شوند و ما بتوانیم لبنان را یکبار دیگر بسازیم. ما برای این کار آمادهایم.
- آیا فستیوال کلاسیک شما در سال ٢٠٠٧ برگزار میشود؟
- برنامهریزی میکنیم و آرزو داریم که این جنون تا آن موقع خاتمه یافته باشد و دیوانگان را به تیمارستانها برده باشند.
ترجمه از مانی
*استفاده از متن بالا با ذکر منبع یا بی ذکر منبع برای همگان آزاد است.
نوشته زیر از نویسندهای (حدس میزنم یهودی) به نام سیمون بلاک است که آن را در سایت آلمانی ZNet Deutschland دیدم. اصل نوشته بایستی که به انگلیسی بوده باشد. من آن را عجولانه و بدون دقت کافی از آلمانی برگرداندم.
من گیلاد شالیت را میشناسم. نه به طور خصوصی. ولی میتوانم برای شما تعریف کنم که چه شکلی است، چه سنی دارد، کجا به مدرسه رفته است، همینطور درباره شهر محل زندگیاش. اسم پدرش را می دانم، میدانم پدرش چه قیافهای دارد و چگونه برای فرزندش میگرید و میدانم که اولین بار نیست که به خانواده شالیت لطمهخورده است.
من میدانم که آقای «یوئل» عموی گیلاد کشته شده است. میدانم که به همین خاطر نام عموی گیلاد را روی برادر گیلاد گذاشتهاند. میدانم که برادر گیلاد به دانشگاه حیفا میرود و برای سرنوشت گیلاد نگران است. میدانم که فلسطینیها گیلاد را با حمله به مقر نظامی او به اسارت بردهاند.
من میدانم که از سال ١٩٩٤ گیلاد اولین سرباز اسرائیلی است که فلسطینیها او را اسیر کردهاند. میدانم که دوستان گیلاد از او به عنوان جوانی صلحدوست و آرام یاد میکنند. میدانم که نخستوزیر اسرائیل با پدر گیلاد صحبت کرده است. میدانم که اولمرت به پدر گیلاد اطمینان داده است که جهت آزادی گیلاد از کلیه ابزاری که در دست دارد استفاده کند.
این را هم میدانم که منظور او از «کلیه ابزار» شامل مجازات عمومی فلسطینیها و حمله نظامی به آنها، نابودی ساختارهای زیربنایی فلسطین و تخریب مراکز برق هم میشود.
من همه اینها را میدانم، چون هر روز عصر اخبار را در تلوزیون دنبال میکنم و روزنامهها را میخوانم. از زمانی که اسیر شده است، برای من ناممکن شده است که عکس گیلاد را نبینم و داستان زندگیاش را نشنوم.
یک چیزهایی هم هست که نمیدانم. مثل اسامی و داستان سرنوشت صدها کودک فلسطینی که در زندانهای اسرائیل حبس هستند. در مورد برادرها و خواهرهای آنها نمیتوانم برای شما چیزی تعریف کنم. نمیدانم مایل هستند به دانشگاه بروند؟ یا از خانوادهشان کسی کشته شده است که به یاد او نامش را روی بچه دیگری بگذارند؟ نمیتوانم هیچ چیزی درباره هزارها زن و مرد فلسطینی تعریف کنم که بدون محکومیت حقوقی در زندانها اسرائیل بهسرمیبرند. همینطور نمیتوانم برای شما تعریف کنم که دوستان یا خویشاوندان آنها، از آنها به عنوان صلحدوست و آرام یاد میکنند یا نه.
این انسانها نه اسم دارند نه چهره. آنها به «موجود زنده» تنزل داده شدهاند. موجوداتی انسانی بدون حق، حرمت و احترام.
آنها لیاقت این را ندارند که از آنان در بیبیسی، در «گلوبه»، در «میل» در نیویورکتایمز، در «هارتض» نامی برده شود. الا زمانی که از یکی از آنها خشونتی غیرقابل فهم و توضیحناپذیر سرمیزند و به موضوعی برای بحثهای روانشناسانه تبدیل میشود. موضوعی نظیر: «آیا چه اشکالی در زندگی این دانشجوی جوانی که عاشق تفریح بود وجود داشتهاست که ...».
ظاهرا رنج آنها از چنان ارزشی برخوردار نیست که مورد توجه رسانهها قرارگیرد.
اسارت آنان از «موادی» نیست که میتواند سرتیتر رسانهها گردد. زندانیشدن آنها در جراید «عقیدهساز» بدون توضیح و توجیه رخ میدهد. این موضوعی نیست که در اخبار عصر تلوزیون اشخاص مشهور در باره آن حرف بزنند.
برای داستان زندگی آنها هیچ مرکبی مصرف نمیشود. و این تراژدی ملت فلسطین است. این تراژدی خیلی از «ما»هاست. ما فقط گیلاد را میشناسیم.
.
با این مخلوق زیبا از پلهها پایین میرفتیم. سه سال و نیم سن دارد. با خودم فکرمیکنم، خداوندا! چطور یک انسان میتواند سهسالونیم سن داشته باشد؟
پیش از آنکه به دنیا بیاید پدرش از من خواست که برای او اسمی پیدا کنم، و از میان اسمهایی که پیشنهاد کردم، «عالیه» را پسندید که به آلمانی میشود: Alia
عینکی با شیشههای صورتی رنگ به چشم زده بود. به او میگویم: نگاه کن! مثل اینکه امروز همهچیز صورتی رنگ است.
به آسمان نگاه میکند و میگوید:
نه ... آسمان آبی است.
درختها را نشان میدهد و میگوید:
درختها سبزند.
و همینطور که پایین میآید به پلهها نگاه میکند و میگوید:
... و پلهها ... پلهها خاکیاند!
.
تأملات دوقرانی یک فاشیست مردمدوست
با توجه به تجربه دو سال قبل، فقط یک شماره تلفن مطب را نوشتم و یک نفر را بطور اختصاصی مامور پاسخ به تلفنها کردم و از او خواستم که برای غربالگری اولیه به کلیه کسانی که صدایشان از پشت تلفن زشت، شل و وارفته و پیر و یا منگ منگی است اعلام کند که منشی گرفتهایم!
...
در این چند روز گذشته، این فکر گریبانم را رها نمیکند که سرزمین مرا چه پیش آمده است که مردمانش، به چنین حقارتی گرفتار آمدهاند که با طی مدارج دانشگاهی، برای یک کار منشیگری باید التماس کنند.
این روزها ملیونها جوان به چه شوقی کنکور میدهند و به دانشگاه میروند؟
آیا واقعا امیدی برای آینده آنان متصور است؟».
.
