شنیده بودم که خسرو جاهد در اقدامی متهورانه در رادیو زمانه واژهی «کس» را بر زبان رانده است. اما امروز مصاحبه لیدا حسینینژاد و مریم اقدمی با جاهد را که خواندم متوجه شدم که او در برنامهی رادیویی کس را بر زبان نرانده است٬ (این را هم نمیدانیم و لازم نیست بدانیم که زبان را به کس رانده است یا نه) اما در وبسایت زمانه آن را نوشته است. به این ترتیب رادیو زمانه در مسیر تبلیغ عقلگرایی و مدرنیته یک تابوی بزرگ دیگر را شکست و گام بزرگی در جهت ارتقای فکریفرهنگی جامعهی مدنی ایران برداشت. بچهها متشکریم. وقتی نک انگشت فرد روشنفکر اینقدر کارآیی دارد٬ وای به وقتی که نک زباناش را به کار گیرد.
لیدا حسینینژاد و مریم اقدمی: بحث دیگری که خیلی در کامنتها داغ بود، بحث واژهای بود که شما در متن این برنامه در سایت آورده بودید. در حالی که در برنامه رادیویی شما این کلمه شنیده نشد. این کلمه اسم آلت تناسلی زن بود که به طور مشخص در متن آمده بود. چه طور شما این واژه را در متن آورده بودید در حالی که از گفتن این کلمه ... خودداری کردید؟ ... بحث بر سر این است که چرا شما در متن خودتان را ملزم به سانسور نمیدانید؛ در حالی که وقتی میخواهید کلمه را بیان کنید، آن را سانسور میکنید؟
پرویز جاهد:
شما در نوشته راحتتر هستید و همیشه آزادی بیشتری نسبت به بیان دارید. الان من و شما در مورد این موضوع با هم حرف میزنیم، آیا میتوانیم از این واژهها استفاده کنیم؟
لیدا حسینینژاد و مریم اقدمی: پووو....ف ... ف ...
