Freitag 26

نوشته زیر ترجمه مقاله­ای است از ربرت فیسک که در روزنامه آلمانی «فرایتاگ» منتشر شده است.

نوارغزه و کرانه باختری: غرب مثالی غیرقابل تصور از جهل و دغل­کاری را به نمایش ­می­گذارد.

این مسلمان­های خاورنزدیک دایما آدم را عصبانی می­کنند. از فلسطینی­ها می­خواهیم که به قوائد بازی دمکراسی تن در دهند، بعد «حزب اشتباهی» یعنی حماس را انتخاب می­کنند.  مضافا این­که این حزب در یک جنگ داخلی کوچک پیروز شده و به نوارغزه تسلط می­یابد. اما ما غربی­ها هنوز اصرار می­ورزیم که با محمودعباس، پرزیدنتی که ­اعتبار خود را از دست داده است مذاکره کنیم. فعلا "فلسطین" (اجازه دهید از گیومه استفاده کنیم) دارای دو نخست وزیر است. به خاور نزدیک خوش آمدید!

با چه کسی می­توانیم وارد مذاکره شویم؟ یا حرف بزنیم؟ بدیهی است که می­بایستی چند ماه پیش با حماس حرف می­زدیم، اما از دولت فلسطینی که به صورت دمکراتیک انتخاب شده بود، خوشمان نیامده بود. از فلسطینی­ها توقع داشتیم که دوباره الفتح و رهبران فاسد آن را انتخاب کنند. اما آن­ها حماس را انتخاب کردند که از به رسمیت شناختن اسرائیل سربازمی­زند و به قرارداد بی­اعتبار اسلو پایبند نیست.

هیچ­کس در غرب نمی­پرسد، حماس باید کدام اسرائیل را به رسمیت بشناسد. اسرائیل در محدوده مرزهای سال ١٩٤٨ را؟ یا اسرائیل در مرزهای ١٩٦٧ را؟ یا کشوری را به رسمیت بشناسد که تعداد زیادی شهرک در سرزمین های­عربی، فقط و فقط برای یهودیان ساخته است و هم­چنین می­سازد و از این طریق هرروز قسمت بیشتری از ٢٢٪ از اراضی فلسطینی را که هنوز بر سر آن مذاکره می­شود، غصب می­کند؟

امروز از ما خواسته می­شود با پاسبان وفادار خود، جناب محمودعباس مذاکره کنیم، با رهبر "میانه­رو"یی که کتابی ششصدصفحه­ای در باره قرارداد اسلو نوشته است، بی­این­که  در آن یک بار کلمه «اشغال» را به کار ببرد. کسی که همیشه در باره «جابجایی» ارتش اسرائیل و نه خروج آن سخن می­گوید. رهبری که می­توانیم به او اعتماد کنیم، زیرا کراوات می­زند، با کاخ سفید رفت­وآمد دارد وهمه­ی آن حرف­هایی را که ما دوست داریم بشنویم به زبان می­آورد.

فلسطینی­ها حماس را انتخاب کردند، نه به این خاطر که «جمهوری اسلامی» می­خواستند، بلکه به این دلیل که طاقت تحمل بیشتر الفتح محمود عباس و رهبری پوسیده فلسطینی را نداشتند. خاطرم هست چند سال پیش به خانه یکی از این مقامات رسمی رفتم که دیوارهای بیرونی آن از جای اصابت­ نارنجک­های اسرائیلی پر بود. آن­چه در این خانه مرا عصبانی کرد، شیرهای مطلای حمام بود. همین شیر­آب­ها و چیزهای دیگری از این قبیل به قیمت سقوط دولت الفتح در انتخابات ٢٠٠٦ تمام شد. با این همه، چون فلسطینی­ها از حق دمکراتیک خود استفاده کردند، ما – غربی­های دانای کل، غرب خوب – برآن شدیم که آنان را جریمه کرده گرسنگی­شان بدهیم. شاید بد نباشد به  فلسطینی­ها وعده عضویت در یونیون اروپایی را وعده دهیم، مشروط به این­که آن­ها از سر قدردانی در انتخابات به «کاندیداهای درست» رأی بدهند!

در تمام خاورنزدیک همین­طور است. در افغانستان ناز حامدکرزای را می­کشیم، و از مرگ افغانی­های بی­گناهی که در «جنگ علیه تروریسم» به قتل می­رسانیم،  فوق­العاده ناراحت می­شویم، با این­که کرزای رؤسای باندهای موادمخدر و «وارلرد»ها را به دولت راه داده است. عاشق حسنی مبارک هستیم که شکنجه­گران رژیم او هنوز کارشان با سیاستمداران «اخوان­المسلمین» تمام نشده است. معمرقذافی دیکتاتور را با ایده­هایش تحسین می­کنیم. البته سلطنت نامشروطه شاه اردن عبدالله را هم دوست داریم، همین­طور شیوخ امارات ناحیه خلیج را که به عنوان مشتریان تسلیحات نظامی مورد علاقه خاص تجار ما هستند.

باری، حال که نوارغزه تحت حاکمیت حماس قرارگرفته است، رهبران منتخب ما در غرب چه­کار خواهند کرد؟ رهبران ما در یونیون اروپا، در سازمان ملل، در واشنگتون و مسکو باید با این جماعت قابل ترحم و ناشکر وارد مذاکره شوند؟ (نترسید، این­چنین نخواهد شد، زیرا آن­ها فاقد این قابلیت هستند که دست به سوی حماس دراز کنند). درعوض آیا کرانه باختری رود اردن را به عنوان فلسطین به رسمیت خواهیم شناخت و چشم بر حماس منتخب که از نظر نظامی در نوارغزه پیروز شده است خواهیم بست؟ آیا محتملا از اشغال دوباره غزه دفاع خواهیم کرد؟

به هرحال هرکاری بکنیم مطمئنا یک کار را نخواهیم کرد: به اسرائیل انتقاد نخواهیم کرد. و تعلق­خاطر ما نسبت به شاهان، امرا، پرنس­ها و پرزیدنت­های نه چندان دوست­داشتنی خاورنزدیک خدشه­دار نخواهد شد. آن­قدر همین­طور ادامه خواهیم داد تا کل منطقه در برابر چشمان ما منفجر شود. سپس همان حرفی را خواهیم زد که امروز درباره عراقی­ها می­گوییم: آنان لایق فداکاری­ها و علاقه ما نبودند.